Liever scheiden dan werken aan je relatie? (1)
Eén op de drie huwelijken eindigt in een echtscheiding en de verwachting is dat de helft van de nu gesloten huwelijken voortijdig wordt opgebroken. Wat is er aan de hand?
Passen we echt niet meer bij elkaar? Zijn we zo slecht geworden in het volhouden van relaties? Is het leven te complex geworden? En verliezen we ons gezicht als we in relatietherapie gaan?
Vandaag gooide ik op Twitter een balletje op. De vraag waarom mensen eerder naar een echtscheidingsbemiddelaar dan naar een relatietherapeut gaan houdt me namelijk al heel lang bezig.Ik merk dat de drempel om een afspraak te maken voor een Relatie APK behoorlijk hoog is. Je zou kunnen denken dat dat aan de prijs ligt, zo’n gesprek is een flinke investering. Maar scheiden is vele malen duurder en dat weerhoudt mensen er niet van om uit elkaar te gaan.
Ik kreeg een zeer interessante reactie van Ad Kop:
Scheiden laat zien dat je voor jezelf op komt, Dat je grenzen stelt tot hoever je in aanpassen gaat. Dat lijkt een sterk uitgangspunt waarmee je relatie wel stuk gaat maar jijzelf intact blijft.
Ik denk dat hij daar een belangrijk punt te pakken heeft. De nadruk in onze hedendaagse cultuur ligt sterk op autonomie: op zelfstandig zijn en dat geldt tegenwoordig zowel voor mannen als voor vrouwen.
Hai Caroline,
Jouw blog heeft een pakkende kop… dus ik ben gaan kijken, terwijl ik niet eens een relatie heb en laat staan getrouwd ben
Qua trouwen en scheiden kan ik dus ook niet uit ervaring spreken, maar op relatie gebied heb ik wel redelijk wat ervaring. Daarnaast heb ik ook ervaring met therapie en de enorme stap om daarheen te gaan.
De reactie die je aanhaalt vind ik namelijk heel typerend en erg één dimensionaal. Het gaat er puur vanuit dat twee partijen iets willen en dat er een punt moet worden gevonden tussen de wensen van beide partijen. Heel zakelijk.
Dit gaat echter voorbij aan de mogelijkheid dat er onderliggende behoeften zijn, dat er onuitgesproken verlangens zijn, dat er miscommunicatie plaatsvindt, dat juist de onvrede voor een negatieve spiraal zorgt en godverhoede dat men misschien ook eens de hand in eigen boezem dient te steken.
Persoonlijk heb ik een relatie kapot laten gaan, doordat ik mijzelf niet bloot durfde te geven. Ik schaamde me voor dingen, ik wilde kost wat kost perfect zijn en dus geen zwaktes tonen, ik wilde niet toegeven dat er iets mis was met me wat ik niet zelf op kon lossen, maar ik wist ook niet hoe ik echt open contact moest maken vanuit mijn gevoel… Uiteindelijk ging het niet over hoeveel ik me aan kon passen… dat deed ik wel..
Ik probeerde me heel goed voor te doen en (zoals geleerd) iemand gelukkig te maken, maar zo werkt het niet. Vooral niet als er op een gegeven moment tegenslagen komen in het leven.
Maar goed, wat ik dus wilde zeggen: ga vooral door met relatie therapie. Het is voor de mensen die durven, die aan zichzelf willen werken en die hun masker af willen zetten.
Fijn weekend!
:handkiss:
PS: dit betekent niet dat scheiden geen optie is, ik denk dat het in veel gevallen zelfs een goede keuze is.