Verhuizen voor de liefde (relatieserie AD)
In dit verhaal komt een stel aan het woord waarvan de vrouw naar Israel is verhuisd om bij haar islamitische geliefde te gaan wonen. Ze hebben inmiddels vier kinderen en zijn gelukkig, onder hele gewone omstandigheden.
Mijn analyse bij ‘Verhuizen voor de liefde’ kun je hier lezen.
Verhuizen voor de liefde
Verhuizen voor de liefde is van alle tijden. Bij sommige primitieve stammen was het de gewoonte dat vrouwen bij de stam van hun echtgenoot gingen wonen. Ze verlieten huis en haard en gingen inwonen bij hun schoonfamilie.
Aanpassen
Dat vraagt veel vaardigheden van een vrouw. Ze moet in staat zijn om zich aan te passen aan nieuwe omstandigheden, nieuwe regels en andere gewoonten. En dat zonder dat ze terug kan vallen op haar eigen familie. Het vraagt dat ze loslaat. Het enige wat ze kan doen, is zich overgeven aan haar echtgenoot en schoonfamilie.
Vertrouwen
Het is een daad vol risico’s en draagt juist daarom ook een bijzondere schoonheid. Het is ook een daad van vertrouwen in jezelf. Je vertrouwt erop dat jij en je partner samen een goed leven kunnen hebben in een ander dan jouw geboorteland.
Mindfulness
Dat jij, los van omstandigheden, los van oude vertrouwde veiligheden in staat bent om vorm te geven aan je leven en ervan te genieten. Je kiest ervoor om niet te vergelijken, maar te zijn waar je bent en het te doen met wat je hebt. Dat is wat we verstaan onder Mindfulness.
Hallo Caroline,
ook nu nog komt het in veel culturen voor dat de nieuwe bruid gaat inwonen bij haar schoonfamilie. Overal waar het fenomeen “grootfamilie” nog bestaat, is dit vaak de gebruikelijke gang van zaken. Dus niet alleen bij zeer primitieve stammen.
Hallo Helen,
Dat klopt. Ik wilde alleen zeggen dat het al bij primitieve stammen zo was en dat het dus van alle tijden is.
“verhuizen voor de liefde” heeft mij zeer geroerd. Ik ben française en woont al 28 jaar in nederland en het beschrijft precies wat ik meegemaakt heb en wat ik nog steeds voel. Ik vind nog steeds heel moeilijk om uit te leggen aan mijn directe omgeving (hier en in frankrijk) hoe het was voor mij om naar nederland te komen wonen.
Ik ben eigenlijk benieuwd hoe andere vrouwen in dezelfde situatie het hebben beleefd.
met vriendelijke groeten,
Christine
Hallo Caroline,
Ruim vier en een half jaar geleden ben ik van Friesland naar Brabant verhuisd. Ik weet dat Brabant niet het einde van de wereld is, maar voor mij was dit toch een hele grote stap. Een stap die ik gemaakt heb zonder er echt bij na te denken wat dit zou betekenen voor de rest van mijn leven. Het is achteraf gezien, ook wel onder invloed van mijn familie, denk ik meer een opwelling geweest.
Ik heb mijn partner via een datingsite ontmoet. We zijn al heel gauw gaan samenwonen. Ook om de relatie een kans te geven. Wilde al heel lang een relatie en had op dat moment in Friesland ook geen werk meer. Reden te meer om een hele nieuwe start te maken.
Toch loopt door de jaren heen als een rode draad het gevoel van heimwee. Heimwee naar het noorden en naar mijn familie. Wat hierin ook meespeelt is het feit dat mijn ouders twee jaar geleden gescheiden zijn en dat ik zorg heb voor mijn moeder die nu alleen woont en ouder wordt.
Maar ondanks dat voel ik ook weinig binding met Brabant.
Heb geen herinneringen liggen hier. Ben vaak ook jaloers en boos op mijn vriendin die wel haar vertrouwde omgeving, haar familie en bekenden, hier heeft. Maar ook weet ik dat ik zelf degene ben die deze keuze heeft gemaakt…
En nu zit ik hier in Brabant. Word dit jaar 40 jaar.
Heb hier een vaste baan. Ben bang dat ik in het noorden moeilijk een baan zal kunnen vinden, gezien mijn leeftijd en opleiding (nooit echt geweten wat ik wilde worden).
Ik heb een lieve vriendin. Ze heeft alles voor me over en is heel zorgzaam. Maar of het de ware liefde is…
Ik voel eigenlijk geen klik met mijn schoonfamilie en mis een stukje warmte en herkenning.
Ik weet dat ik, als ik terug zou willen, tijdelijk bij mijn moeder in zou mogen komen wonen. Maar ik vind het heel moeilijk om mijn vriendin in de steek te laten. Ook ben ik bang voor hoe het straks met me komt als ik weer op mezelf woon…
Ik weet het even niet meer. Meestal steek ik mijn kop in het zand en ga gewoon door met mijn dagelijkse dingen. Maar onbewust speelt dat gevoel van onvrede en gemis door mijn hoofd…
Janice