Pappadag of vrij? Gastcolumn van Marcel van Driel
Vaders noemen het een pappadag, moeders hebben gewoon vrij. Zelfs in ons gezin, waar de meeste huishoudelijke taken redelijk evenredig verdeeld zijn tussen mij, mijn vrouw, de glazenwasser en de schoonmaakster, ontkomen we niet aan het verschil in benaming.
- deze eerste gastcolumn op mijn website is geschreven door kinderboekenschrijver Marcel van Driel-
Misschien is dat omdat pappa’s hun ‘met-de-kinderendag’ niet als ‘vrij’ bestempelen. Want ik weet niet hoe dat bij u thuis is, maar pappadag is bij mij de drukste dag van de week.
Mag ik u heel even vermoeien met mijn woensdag?
’s Morgens sta ik op rond half zeven om de negen-maanden-oude baby de fles te geven, om daarna met de oudste sinaasappels uit te persen voor het hele gezin. Meestal brengt mijn vrouw hem daarna naar school, zodat de baby (en ik) nog eventjes terug naar bed kan.
‘Vrij’
Tegen de tijd dat ik ontbeten en gedoucht heb, heb ik soms een half uurtje ‘vrij’ om e-mails te beantwoorden, voordat de baby zich weer aandient. Na zijn tweede fles en fruithapje is het wassen en aankleden geblazen en kunnen we de oudste zoon ophalen van school.
We hebben daarna precies een uur om alledrie te eten. Dan is het weer gezamenlijk de deur uitracen voor de muziekles van onze oudste. Soms lukt het om de baby op dat moment nog even te in bed te leggen, maar meestal gaan we gedrieën op pad.
De muziekles duurt drie kwartier. Precies genoeg om boodschappen te doen in de supermarkt om de hoek. Met de kinderwagen volgeladen met baby en voedsel, pikken we onze zingende zoon/broer weer op en lopen terug naar huis. Daar hebben we nog een uurtje om samen te spelen, voordat ik in de keuken verdwijn om het eten van die avond te maken.
Vader
Is dit erg? Nee, natuurlijk niet! Mijn kinderen krijgen goed te eten en te drinken, zijn overal op tijd en hebben het over het algemeen enorm naar hun zin. En ik zie ze meer dan ik mijn eigen vader ooit heb gezien toen ik zo oud was.
Maar ‘vrij’? Nee dat ben ik de volgende dag pas weer, als ik aan het werk ga.
Marcel van Driel (1967) verdeelt zijn tijd over zijn vrouw en zijn twee zonen, het schrijven van kinderboeken en het optreden op scholen. Tussendoor leest hij boeken, luistert hij naar muziek en zit hij vol met wilde plannen, die hij soms ok nog wel eens uitvoert. Je kunt het vinden op www.marcelvandriel.nl (boeken), www.schrijverleestvoor.nl (optredens) of op Twitter: @MarcelvanDriel.
Tags: GASTCOLUMNS, mamadag, man, mannen, papadag. mammadag, pappadag
Leuk en ook heel herkenbaar. Een dag die ik nooit meer zou willen missen. Mijn vrouw noemt haar dag overigens wel mamadag en dat is voor haar eveneens de drukste dag van de week.
Ik heb ook wel eens vaders gesproken die op tijd thuis moesten zijn want ze moesten op hun kinderen passen. Onzin, zeg ik dan, je bent gewoon vader!
Ik noem mijn dag met mijn zoon ook mama-dag!
Vrij zoals ik vroeger (voor zoonlief er was) vrij was is toch heel anders vind ik persoonlijk! Ik vind vrij het gevoel geven dat ik alles kan doen wat ik wil namelijk. En dat is niet zo op zo’n dag, er is een altijd een klein mensje om rekening mee te houden.
Dat doe ik overigens graag, anders was ik nooit moeder geworden. Ik geniet enorm van zo’n dag met mijn kleine smurf (zo noem ik hem gekscherend), de wereld door de ogen van een kind bekijken is het mooiste wat er is!
Niet vrij of papa-dag, je bent gewoon thuis met de kinderen. Klaar. Zo’n schattige benaming is bijna net zo ergerlijk als mannen die klagen dat ze moeten ‘babysitten’ als ze een keertje alleen thuis zijn met de kinderen. Eh, nee, babysitten doe je op kinderen die niet van jou zijn. Als het je eigen koters zijn ben je woon thuis met de kinderen. Simpel.
Hier bestaat de werkweek uit twee moederdagen en drie vaderdagen. Die eigenlijk kinderdagen zouden moeten heten.
Met kinderen op school voelt dat wel al wel een stuk vrijer dan die eerste jaren. En zowel werk als zorg voor de kinderen vind ik (meestal) erg leuke vrijetijdsbesteding.
Wat een drukte, zeg, die pappadag.
Ik haal gewoon mijn dochter van school om haar naar ritmisch gym te brengen, terwijl we onderweg bespreken wat ze de leukste dingen vond op school. Terwijl zij sport, fiets ik heen en weer naar huis om mijn zoon te helpen met zijn huiswerk, het eten voor te bereiden en de mail af te handelen; terwijl ik mijn dochter ophaal let mijn zoon er op dat het eten niet aanbrandt, en met een beetje geluk eten we op tijd.
Als de kinderen in bed liggen, heb ik een hele avond vrij voor mijn werk – hoe lang die avond duurt wordt vooral bepaald door het tijdstip dat ik naar bed ga.
Dat was dan de maandag, en we hebben nog maar vier werkdagen te gaan. Morgenochtend gaan om kwart over zes de eerste wekkers, ik ben om half zeven beneden om het ontbijt voor te bereiden. En als de kinderen naar school zijn, ben ik weer een hele schooldag vrij om naar kantoor te gaan.
Heb ik ooit een pappadag gehad? Neen, zo heb ik dat nooit gevoeld. Wel kwetste het mij diep als mensen vroegen of ik ging oppassen op mijn kinderen. Soms moet je voor kinderen oppassen, zou ik zeggen, vooral dat je er niet over struikelt als ze languit op de vloer liggen te spelen.
En toch kan die term pappadag of mammadag nut hebben. Als verontschuldiging aan baas of collega, dat je er op die vaste dag van de week niet bent. Wat een luxe positie lijkt me dat.
tijdens mijn vorige werk in de kinderopvang zeiden veel papa’s vaak dat zij ‘op hun kind moesten passen’ wat ik nooit goed begreep. maar zij zien het écht niet als vrije tijd en vrij zijn, omdat zij het gevoel hebben écht te moeten werken. terwijl moeders dit wél als vrije tijd zien. apart toch ergens …