Geit, kom van de haverkist. Echte mannen hebben ruimte nodig!
Een van de meest voorkomende relatieproblemen in mijn praktijk is die van de hyperactieve vrouw en de passieve man. Ik heb er al vaker over geschreven en het benoemd als de Kenau en het Watje. Hoe harder de vrouw aan de man trekt, des te passiever hij wordt. De vrouw voelt zich verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van alles in het gezin (inclusief het verdienen van het inkomen) en de man trekt zich steeds verder terug.
Als een stel dit patroon lang genoeg volhoudt, kan het leiden tot een echtscheiding waarin zij de kinderen toegewezen krijgt en hij een bezoekregeling van eens in de drie weken. De vrouw staat er dan nog steeds alleen voor, maar heeft gewonnen, doordat ze in ieder geval een deel van de tijd niet geconfronteerd wordt met een partner die niet aan haar verwachtingen voldoet.
Gelijk
Natuurlijk heeft ze helemaal gelijk en zou hij ook ‘Zijn Ding’ moeten doen in het gezin. Maar hij doet het niet. En daar speelt zij een belangrijke rol in. Zij stelt namelijk zulke hoge eisen aan hem, dat hij er onmogelijk aan kan voldoen. En zij zit als een geit op de haverkist. Als hij weer eens niet helemaal heeft gedaan wat zij in gedachte had, kan hij rekenen op een stroom van keiharde kritiek. Minitieus weet ze aan te geven op welke fronten hij faalt. Op alles wat hij bijdraagt aan gezin of huishouden heeft ze commentaar.
Slappe zak
Zo jaagt de hedendaagse vrouw haar partner in de rol van een passieve ‘slappe zak’. Want als er één ding is waar mannen niet tegen kunnen, dan is dat kritiek. Dus dat probeert hij uit de weg te gaan. Als het toch niet goed is dan laat hij het voortaan. Dodelijk voor de relatie, want zij wordt natuurlijk steeds ontevredener en bitchy’er en hij wordt er telkens weer in bevestigd dat hij het toch niet goed kan doen. Zij wordt de ontevreden moeder en hij het kleine kind dat het nooit goed kan doen. En ze komen allebei tekort. Wanhopig verlangt de vrouw naar het moment dat de man weer een initiatief neemt. En wanhopig verlangt de man naar het moment dat zij ophoudt met zeiken en eens gewoon tevreden is.
Patroon doorbreken
Wat kan een vrouw doen om uit dit enorm irritante, gekmakende, relatie-verpestende patroon te stappen?
Hoe kun je ervoor zorgen dat je man meer gaat doen en jij meer gaat genieten? Je hebt allang gemerkt dat als een geit op de haverkist zitten niet werkt.
1. Kietel je vent. Overlaad hem met complimentjes voor alles wat hij doet, elke kleine bijdrage aan huishouden en opvoeding. Waardeer zijn inzet, zijn betrokkenheid, het feit dat hij inkomen genereert voor jullie gezin. Dat hij de auto heeft gewassen, zijn onderbroek in de wasmand heeft gegooid, het maakt niet uit: laat (luidkeels) je waardering blijken!!!
2. Stop te denken dat jij de wijsheid in pacht hebt en dat alles alleen op jouw manier kan. Je bent ronduit aanmatigend als je blijft volhouden dat jij op opvoeding, huishouden en de rest van het leven een betere en meer heldere kijk hebt dan je partner. Vergeet het, ook jij hebt een beperkt blikveld.
3. Stel je eisen bij. Dan vloeken de kleren van de kinderen maar.
4. Geef je man de ruimte. Laat je man koken op zijn manier, de kinderen aankleden op zijn manier, ruwe spelletjes doen op zijn manier. Hij is het vast ook niet altijd eens met de manier waarop jij het aanpakt!
5. Oefen in ontvankelijkheid, in je laten ondersteunen en je mee laten voeren. Wacht eens wat vaker af. Leun achteruit. Dans, trek een jurk aan en kleren van zachte stof. Voel je zachtheid.
Kun je als vrouw wel wat steun gebruiken bij dit proces? Doe dan mee aan Jouw ideale Relatie; een achtweeks coachingsprogramma voor vrouwen. Dat je thuis kunt volgen, achter je eigen computer. Samen met andere vrouwen.
Meer lezen? Klik hier voor mijn column over de de Kenau en het Watje.
Vooraankondiging: Uiteraard komt hierna ook een blogpost voor mannen!!!
Als je er ’6. Vaker neuken’ aan toevoegt, dan vind ik dit de beste blogpost in 500 jaar, en zal ik hem aan iedereen die ik ken rondtwitteren.
Was getekend: een man.
Voor neuken zijn er twee nodig. Een vrouw kan er wel voor zorgen dat ze weer ontvankelijk is (punt 5). Dan is het aan de man om initiatieven te nemen en zijn vrouw zo te verwennen dat ze zin krijgt om te neuken!
In mijn beleving zijn klachten als ‘jij gooit je onderbroek nooit in de wasmand’ een signaal dat er iets anders broeit.
‘Wij’ veranderen in de regel niet zo veel, de relatie wel. Ik bedoel: de onderbroeken zijn nog nooit in de wasmand beland, het feit dat er juist nu over geklaagd wordt is een signaal. En dat heeft (naar mijn idee) bijna nooit met onderbroeken te maken.
Beste Caroline,
Je beschrijft mooi hoe het psychologisch werkt als een vrouw (of geit zoals jij ze noemt
) de haverkist berijdt. De man wordt een weerloos en willoos wezen zo lijkt het wel…
Ik neem aan dat je dit in je praktijk vaak tegen komt, maar ik hoop toch echt dat “de man” toch ook een andere rol kan (moet) nemen, en dan wel reagerend op de acties van zijn vrouw. Ik neem aan dat je een man net zo goed kunt leren om, op het moment dat zijn vrouw op de haverkist zit en hem “bemoederend” toespreekt, niet op de voor de hand liggende kinderlijke manier te reageren maar als volwassene, met respect voor haar eigenheid en wensen. Ze ook benoemd, maar wel zijn eigen ideeën daarbij behoudt.
Ik krijg uit je post de indruk dat het gedrag van de man alleen maar afhangt van de impulsen die hij krijgt van zijn vrouw. En natuurlijk is er altijd een wisselwerking, maar niet alleen maar een kant op. Ook het gedrag van de man levert een reactie op van de vrouw en daarmee houden zij elkaar gevangen in een disfunctionele relatie. Doorbreken daarvan is wat je beoogt, maar volgens mij is dat twee kanten op. Ik denk, en hoop, dat je dat ook bedoeld, maar ik lees het nu anders.
groet Pim
Als man wil ik dan toch eventjes reageren op de reactie van Ron, voordat zijn reactie als algemeen stereotype gedrag wordt beschouwd.
Het is gewoon een feit dat de vrouw gemakkelijker in de rol stap als “zorgende” in het huishouden. De man vervalt dikwijls in de rol van carrièremaker en is dan blij dat het thuis allemaal “in orde is” dankzij de zorgende vrouw.
Ook bij mij thuis is dit een valkuil.
Watzlawick had het in zijn communicatietheorie over inhoud en betrekking (of relatieniveau).
Wanneer er ruzie wordt gemaakt in het huishouden dan is dat meestel op inhoudniveau (bv die vuile onderbroek, de afwas, ..), terwijl er eigenlijk iets schort op betrekking of relatieniveau: het evenwicht vraagt om hersteld te worden.
mannen hoeven zich natuurlijk niet meer aan te passen wanneer vrouwen gewoon weer eens normaal gaan doen.
Overigens hoe zal de schade hersteld gaan worden die vrouwen willens&wetens hebben aangericht en de genoegdoening voor leed&ellende aan samenleving en (gescheiden) kinderen&vaders aangedaan?
Erg herkenbaar in eigen relatie. Nu nog haar laten inzien dat zei ook zo is. Een soort van “Mission impossible” als je het mij vraagt.
Beste Arno,
Als je er echt last van hebt, neem je vrouw dan mee voor een Relatie APK
.
Caroline
Wat een onzin. Alsof de man volledig afhankelijk is van het handelen van de vrouw.
Een beetje kerel laat zich niet al die kritiek aanleunen en geeft heel duidelijk zijn grenzen aan. Daarmee zet hij niet alleen zichzelf op de plek maar daarmee creeert hij ook de context van een werkende relatie.
Grenzen geven duidelijkheid, helderheid en veiligheid. En dat is nou net de baan van de man in een relatie.
En als een man zijn gecontroleerde woede-energie niet meer kan laten stromen dan moet hij daarvoor aan het werk (mannenworkshops te over) maar zeker niet gaan wachten tot mevrouw eens stopt met zeiken want dan kan hij lang wachten.
Ieder zijn domein, ieder zijn verantwoordelijkheid. Autonomie en eigen handelen maken een relatie werkend en niet een semi symbiotische uitwisseling van afhankelijkheden zoals hierboven beschreven.
Punt. Klaar. Grens. Man. Uit.
Het bovenstaande fenomeen in een relatie wordt in een iets bredere context (alle soorten relaties, niet alleen man/vrouw prive, maar ook baas/werknemer professioneel) besproken in ‘The responsibility virus’ van Roger Martin.
Interessant voor iedereen die wil begrijpen hoe deze situaties ontstaan en wat ieders aandeel hierin is. Was voor mij nuttig op verschillende gebieden in mijn leven!
“Punt. Klaar. Grens. Man. Uit.”
Taal naar m’n hart!
Daten, Peter?
Het wordt vaak gezegd dat wij sterke vrouwen de mannen hebben gecastereerd. Om eerlijk te zijn zijn het ook watjes van mannen die zichzelf het slachtoffer zien.
Opvallend is dat uw analyse begint bij het zogenaamde gezeik van de vrouw en niet bij de eerste keer dat de man de onderbroek niet in de wasmand gooit. Waarom neem je het vrouwen kwalijk dat ze beginnen zeuren en wordt het niet in staat zijn van de man om zijn onderbroek in de wasmand te gooien (‘lees, ik voel me hier even te goed voor, dat doen mijn vrouw wel voor me’)als een gegeven beschouwd. Het is alsof je die onderbroekenscène als een symptoom ziet van het ruimtedenken van mannen. Echte vrouwen hebben ook ruimte nodig, maar wat heeft de man gedaan om de vrouw die ruimte te gunnen (en misschien af en toe te dwingen). Vrouwen moeten hun man ruimte geven, ook naar de kinderen toe. Maar het is niet altijd zo dat de man door de vrouw tot passiviteit gedwongen wordt. Laten we ook eens nadenken over de eerste keer dat de vrouw begint te commanderen of bemoederen en wat eraan voorafging.
Ik heb het niet gehad over de onderbroek en de wasmand. Mijn advies zou zijn: die onderbroeken niet meer wassen. Desnoods gooi je ze in een vuilniszak en mik je ze weg. Kleutergedrag van mannen die hun vrouw als een soort huishoudster zien, kun je eenvoudigweg niet tolereren. Als de man na een paar aanmoedigingen zijn gedrag niet verandert, ga over tot harde maatregelen, maar zeur niet!
In het doorbreken van het patroon stel je voor om de man positief te belonen met een compliment als hij die onderbroek in de wasmand terecht is gekomen. Mij lijkt dat ook bemoederen, een soort van positief zeuren. Een man heeft me ooit eens gezegd dat een belangrijk criterium in zijn partnerkeuze was dat de vrouw zelf ook druk bezig was, zodat ze geen oog zou hebben voor de fouten die hij maakt. Ik zou trouwens die onderbroek laten liggen, it’s not my business. Wie laat er al eens niet iets slingeren in huis (en die onderbroek is een uitzondering, meestal gaat het over minder storende dingen)
Dat het huishouden en het gezin een gedeelde verantwoordelijkheid is, is een vrij recent idee, de ouders in de meeste ‘hedendaagse’ gezinnen zijn zelf niet grootgebracht met dit principe. Daarom vind ik het zo moeilijk te begrijpen dat de hedendaagse vrouw haar man in een passieve rol zou duwen. Worstelt ze niet zelf met deze maatschappelijke verandering en worstelt ook de man hier niet mee? Hierdoor krijg je ook uiteenlopende reacties, van mannen die zich tot huisman opwerpen tot mannen die hun vrouw/huishoudster uit het buitenland halen. En ook bij vrouwen vind je natuurlijk variaties in partnerkeuze.
Ik erger me blauw wanneer ik ergens lees dat het evident is dat mannen moeten helpen in het huishouden. Natuurlijk moeten ze niet ‘helpen’, ze moeten het net zo goed doen als hun vrouw. Het huishouden doe je omdat het nu eenmaal moet, niet omdat je (meer) tijd hebt (dan je partner). Tijd heb je evenveel.
En als je mannen wil horen praten als vrouwen, kijk dan gewoon naar de voetbalpraatprogramma’s, tel bijvoorbeeld maar eens hoeveel keren termen als ‘hoe voel je daarbij?’ worden gebruikt. En hoe trainers en voorzitters van clubs over hun spelers praten alsof het kinderen zijn en zij verantwoordelijk zijn voor hun opvoeding. Of ga naar de jeugd/kindervoetbal kijken, hoe trainers en vaders aan de kantlijn elkaar en hun kinderen afblaffen, op elke bal die niet in de richting die ze wensen gaat, hebben ze commentaar.