Waarom vrouwen zo snel wanhopig zijn
Wie kent er een vrouw die uit de grond van haar hart kan zeggen dat haar vader er voor haar was toen zij een kind was? Haar door dik en dun heeft gesteund, heeft gezegd dat ze een prachtige, mooie vrouw is, dat haar mening er toe doet en dat ze alles kan worden wat ze wil?
Dat ze niet altijd lief en aardig en bescheiden hoeft te zijn, en ook sterk en krachtig is? Dat het prima is als ze eens lekker van zich afbijt? Dat ze kwetsbaar mag zijn en gevoelig en hij haar zoveel mogelijk zal beschermen? Dat de wereld niet echt eerlijk is en vrouwen voor sommige dingen harder moeten werken dan mannen. En dat hij er ondanks dat op vertrouwt dat zij op eigen benen kan staan?
Vader
In mijn praktijk ontmoet ik maar weinig vrouwen die dat kunnen zeggen. Veel van de vrouwen die in hun relatie in de problemen komen, hebben veel te weinig aandacht van hun vader gehad.
Bovendien zijn de meesten door hem opgezadeld met eisen op gebied van ‘vrouw-zijn’ waaraan ze absoluut niet kunnen voldoen. Zoals lief en bescheiden zijn én tegelijk effectief voor zichzelf opkomen.
De meeste meisjes worden onvoldoende door hun vader bevestigd in hun vrouwelijkheid.
Partner
Als ze dan een partner krijgen en er gebeurt iets in de relatie, worden ze weer teruggeslingerd naar hun tijd als klein meisje, waarin ze verlangden naar de liefde van hun vader. Ze worden weer net zo onmachtig en teleurgesteld als toen. De onmacht slaat om in wanhoop en voor hij het door heeft, krijgt de partner een emotionele lading over zich heen gestort die totaal niet met hem te maken heeft. Ze benadrukt echt alles wat hij fout doet of fout gedaan heeft en is niet in staat zichzelf te stoppen en zich op een volwassen manier te beperken tot het onderwerp dat speelt.
Eenzaamheid
Het gevoel dat een vrouw dan ervaart, voelt aan de ene kant heel echt aan. Tegelijkertijd realiseert de vrouw zich ook vaak dat er iets niet helemaal klopt aan dat gevoel. Ook realiseert ze zich meestal wel dat haar gedrag weinig effectief is in de relatie. Het vraagt een hele sterke man om haar eruit te helpen. Eentje die haar gewoon tegen zich aantrekt en zich niet van de wijs laat brengen door de dramatiek van haar emoties.
Maar als man ben je natuurlijk ook niet altijd op de plek van rust en overzicht. De meeste vrouwen kunnen ongemeen fel uithalen en hun partner precies op zijn zere plek raken, zodat hij zich gewond terugtrekt en de vrouw er nog meer alleen voor staat. Beide partners voelen zich dan eenzaam.
Innerlijke vader
Als een vrouw zich in dit verhaal herkent, heb ik een paar tips voor haar
- ga je innerlijke vader ontdekken. De mannelijke energie die altijd achter jou staat en die wil dat jij als complete vrouw volledig tot je recht komt in dit leven
- realiseer je dat je gevangen zit in een patroon met je partner waarin jullie ALLEBEI tekort komen. Een man wordt er gelukkig van als hij zijn vrouw kan steunen. Dat jij hem voortdurend wijst op al zijn falen, doet hem pijn
- neem jezelf en je behoeften serieus
- onderzoek met iets meer afstand welke nieuwe strategieën je kunt toepassen om wel van je partner te krijgen wat je wilt
Tips voor mannen
Als een man zich herkent, heb ik ook een paar tips voor hem
- realiseer je dat jij misschien wel iets verkeerd hebt gedaan, maar echt niet de oorzaak bent van al dit leed: blijf vrij van schuldgevoel
- bestudeer hoe je vrouw in zo’n bui terecht komt, hoe de bui aanzwelt en weer afneemt, het is toch echt knap hoe ze dat voor elkaar krijgt
- begin met te pogen om met jouw gedrag haar wanhoop niet nog verder te vergroten: loop dus niet weg, probeer wat ze voelt niet kleiner te maken en doe vooral niet verschrikkelijk verstandig
- noteer alles wat je in het verleden hebt gedaan om haar eruit te halen wat NIET werkt, zodat je dat niet nog eens hoeft te proberen
- besluit dat je er voor haar zult zijn en net zo lang zult zoeken tot je een manier hebt gevonden die werkt
Loskomen
Hebben jullie een steuntje in de rug nodig bij het loskomen uit dit patroon? Doe dan een Relatie APK®. In één gesprek geef ik jhullie beiden handvatten om eruit te stappen en op een gelijkwaardige en effectieve manier met elkaar te communiceren.
komen
Met alle respect, maar dit is natuurlijk volstrekt niet waar wat hier staat. Het is juist de redenatie ‘het ligt aan mijn vader, want die heeft mij nooit bevestigd in mijn vrouwzijn’ of ‘het ligt aan mijn ouders want die keken alleen maar naar mijn carrièrekansen en niet naar mijn bla bla bla (vul in wat op je van toepassing is’ die mensen op latere leeftijd nog in hun slachtofferrol laten zitten. Je ouders hebben hun best gedaan jou zo goed mogelijk op te voeden met de kennis die zij op dat moment hadden, niet meer en niet minder. Het is onze verantwoordelijkheid ons eigen leven zo goed mogelijk te leven met de kennis en mogelijkheden die wij nu hebben. Je vader of je moeder de schuld geven van wie jij bent of wat jij voelt is iets voor je tienjaren. Het wordt tijd om te stoppen om alles bij anderen neer te leggen dat er niet klopt in jouw leven en verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven en welzijn.
Beste Marcel,
Ik heb het hier niet over schuld gehad. Wel over de automatische emotionele reactie die door hun verleden bezit van vrouwen neemt en waarop ze grip moeten zien te krijgen!
En het is wel zo dat ik het erg belangrijk vind dat vaders een rol spelen in de opvoeding. Zodat vrouwen er op kunnen vertrouwen dat mannen er voor hen zijn.
Ik vind het een logisch verhaal, maar ben het er niet echt mee eens. Het hele verhaal is gebaseerd op het idee dat vrouwen “zo snel wanhopig zijn” en daar herken ik de vrouwen in mijn omgeving helemaal niet in.
Het uitgangspunt is dus naar mijn mening fout en kan dus niet leiden tot een juiste redenering.
Hallo Caroline,
Ik ben het met je eens dat een vader een grote invloed heeft op de ontwikkelig van een kind. EN ik vind je verhaal erg zwart-wit en nogal hard neergezet.
Ik vraag me af of het je eigen behoeften zijn die je als feiten neerzet of dat het ergens op gebaseerd is.
Ik kan je boeken over overdracht en tegenoverdracht aanbevelen. Bijvoorbeeld ‘Liefde in Wonderland’ van Riekje Boswijk-Hummel.
Ook systemisch werk (familieopstellingen) kunnen nog meer inzicht geven.
Groeten, Linda
Ik zie dat vrouwen echt TOTAAL ineffectief proberen om hun wensen kenbaar te maken aan hun partner.
Dat veel relaties stranden omdat vrouwen mannen beschuldigen en van alles eisen.
Dat komt volgens mij deels doordat vrouwen van hun partner proberen te krijgen wat ze van hun vader niet hebben gehad.
Maar niet vanuit een volwassen gedrag, maar vanuit wanhhopig kind-gedrag.
Toen ik mijn vrouw vertelde over je blog, zei ze: ‘daar zou Caroline wel eens gelijk in kunnen hebben, dat er weinig vaders zijn die hun dochters bevestigen in hun vrouwzijn. Daarmee doen ze overigens helemaal niets verkeerds, want dat is waarschijnlijk helemaal hun functie niet.’
Mijn vrouw is veel wijzer dan ik …
Klopt Marcel, van die wijze vrouw van jou en wat ze zegt.
Vader hebben dochters te bevestigen in hun dochter- zijn. Dat kunnen ze alleen als ze zichzelf bevestigen in hun vader-zijn. De vader dient de plek van vader, naast de moeder in te nemen zodat de kinderen hun plaats als kind in kunnen nemen. Het is een vader/kind-relatie en geen vader/vrouw relatie.
Carolien, Kan je ook vertellen welke soort relaties GOED gaan? Het geheim van een goede relatie?
Ik vind het stukje en je antwoord nog steeds teveel gericht op wat er misgaat en wat men moet doen om het niet mis te laten gaan. Je kunt ook gaat versterken wat er goed gaat. Meestal is dat geen kwestie van ‘doen’ op gedragsniveau)maar op het gebied van ‘zijn’ (op identiteitsniveau)
Volgens mij is een van de geheimen dat een ieder in zijn/haar kracht blijft en dat ze elkaar in hun kracht laten.
Nog even over mijn vorige reactie: overdracht en tegenoverdracht kom je ook vaak tegen als coach, dus een extra reden om het boek te lezen of je in deze materie te verdiepen.
groetjes Linda
Hallo Linda,
Natuurlijk versterk ik als relatiecoach wat er goed gaat in een relatie.
Daar is net zo veel behoefte aan hebben als aan het transformeren van wat fout gaat.
Vandaar dat ik iedereen die zich abonneert op mijn nieuwsbrief mijn eBook ‘Tien tips om je relatie levendig te houden’ toestuur. Mensen die zelf nog veel positiefs in hun relatie zien en ontspannen genoeg zijn om daar ook gebruik van te maken, hebben veel aan dat boekje.
Mensen wiens relatie echter vastloopt, hebben behoefte aan mijn hulp. Zij dagen mij uit om op zoek te gaan naar oorzaken, patronen en verbanden.
Mijn aandacht is er op gericht om bij hen echte oplossingen te vinden, waardoor ze zich weer vrij voelen.
En als ze vrij zijn, dan kunnen ze weer makkelijk het positieve versterken.
Een groot deel van de stellen die bij me komt, heeft aan één intensieve sessie met mij genoeg.
In die sessie worden problemen gezien, erkend en wordt er een beweging gemaakt naar het nieuwe.
Partners kunnen elkaar weer de hand reiken en hebben ze genoeg inzicht en vertrouwen in hun relatie om die samen verder vorm te geven.
Ik geef mensen dus echte handvatten om gelijkwaardigheid in de relatie terug te vinden.
Dat kan ik alleen doen als ik ze ook confronteer met wat ze zelf doen om de situatie in stand te houden.
Ik heb vertrouwen in de kracht van relaties.
En je zult mij niet horen zeggen dat het altijd makkelijk is.
Uiteraard heeft iedere relatiecoach een geheel eigen aanpak. Voor mij is versterken van wat werkt, slechts een deel van het verhaal. Dat werk alleen, als je ook je demonen onder ogen durft te zien. Ik neem geen genoegen met geforceerde positiviteit, cosmetische verbeteringen of aangeleerd kunstjes. Ik zoek naar ware transformatie.
Bewustzijn, versterken wat werkt en onder ogen zien wat niet werkt, kunnen niet zonder elkaar.
Het positieve, het negatieve en het neutrale zijn er gewoon, het leven en de liefde zijn niet eendimensionaal.
Vanwaar trouwens jouw verlangen om mij te wijzen op het fenomeen overdracht en tegenoverdracht?
Interessante gedachte en reacties. Dat het zoveel losmaakt! Misschien omdat de vader altijd buiten schot staat? In deze patriarchale maatschappij ook logisch. In volgende ruzies gaan we eens uitproberen of we met deze gedachte iets kunnen. Succes!
Hallo Caroline,
Ik herken mezelf helemaal in je column. De vader-dochter relatie speelt natuurlijk een rol in je huidige relatie. De vaders waren vroeger helaas veel afweziger dan nu in de opvoeding en meisjes werden ergens ook minder belangrijk gevonden dan jongens, in mijn tijd (1960)… en in mijn milieu.
Ik heb de rol van de moeder altijd overschat gevonden in de officiële psychologie en de rol van de vader is onderbelicht gebleven, vooral voor vrouwen. Ook vind ik je column positief. Heerlijk lijkt me dat: een man die zich niet van de wijs laat brengen en van je blijft houden terwijl je aan het razen bent. Die niet de deur dicht gooit. Maar goed, ook onze mannen hadden vaak lastige, veeleisende vaders die hen niet het gevoel gaven goed genoeg te zijn. Dus door kenaugedrag schieten zij in hun oude pijn. Gelukkig verandert er in hoog tempo veel aan de mannenrol in onze maatschappij. Er zijn veel leuke jonge vaders te vinden, tegenwoordig.
Dank voor je column!
Hester
Ik kan me er deels in vinden. Tuurlijk kunnen sommige patronen voortkomen uit de opvoeding en de dingen die daar “niet goed” in zijn gegaan. Maar ik wordt soms wel een beetje moe dat het vaak gezocht wordt bij de fouten die ouders maken.
Wat hier al eerder is gezegd, de meeste ouders doen het zo goed mogelijk en maken niet bewust fouten die een negatieve invloed hebben op de psyche van een kind.
Een kind heeft ook een eigen karakter en eigenschappen, wat helemaal los staat van de opvoeding.
Daarnaast, en dat gaat hier misschien wat ver, heb je natuurlijk ook dat er nog vorige levens meespelen. En de daarin opgelopen trauma’s kunnen ook nog een gevolg hebben voor dit leven. Plus dat een kind zijn eigen ouders uitkiest in overeenstemming met de te leren levenslessen en karma.
En hoe zit het met vrouwen die zonder vader opgroeien?
Vrouwen die zonder vader opgroeien, missen de steun en bevestiging van hun vader op een diep niveau.
Daarbij maakt het waarschijnlijk wel uit hij dood is of vrijwillig uit het leven van een meisje verdwenen is en haar aan de zorg van haar moeder heeft overgedragen.
Ook de houding van de moeder ten opzichte van de afwezige vader speelt een rol.
Voor een goede basis voor een kind is het in mijn optiek het nodig dat beide ouders zich inzetten om haar groot te brengen. Ontbreekt een van de ouders, dan heeft dat altijd consequenties voor het zelfbeeld.
Overigens betekent het aanwijzen van zaken die in het verleden een rol hebben gespeeld in iemands leven, niet dat daar de ‘schuld’ kan worden gelegd voor het heden. Ieder volwassen mens is verantwoordelijk voor zichzelf en dus ook voor het leren omgaan met trauma’s uit het verleden.
Hallo
Heel herkenbaar.
(ik dacht even dat het stuk over mijn vorige relatie ging)
Dat er een `onbewust` mechanisme werkzaam is in tijden van spanning/stress etc.
Nu reageren alsof het gisteren is en verlangen naar wat er gisteren (niet) was.
Beide parters doen dit en lijden hieronder.
Totdat dit proces wordt doorzien en doorbroken.
De bereidheid om dit te doen is natuurlijk het belangrijkste.
Warme groet,
Jim
Heel goed geformuleerd, ik herken me er volledig in
Inmiddels gooi ik het al jaren over een andere boeg, die inderdaad al jaren heel goed werkt
In die tijd dat ik zo in mekaar zat, zoals jij omschrijft, had ik gelukkig geen relatie, wel moesten vrienden het regelmatig ontgelden Maar zoals ik al schreef, dat is jaren geleden
Beste groeten van Willy
Ik herken me totaal in wat u zegt.