Als je je oor te luisteren legt, heeft bijna iedereen een monster van een leidinggevende die er totaal niets van bakt. Ze geven nooit een complimentje, gaan altijd op het verkeerde moment op hun strepen staan en zadelen jou op met hun taken.

Twaalf jaar geleden, toen ik met coachen begon, dacht ik heel even dat ze gelijk hadden: de mensen die op zo’n manier klaagden over hun leidinggevende. Wat liepen er in Nederland toch veel beroerde leidinggevenden rond ! En wat hadden de mensen die ik coachte het toch slecht getroffen !

Gelukkig kwam ik er snel achter dat de meeste mensen na een paar coachingsgesprekken al anders over hun leidinggevende gingen denken. Niet omdat die leidinggevende was veranderd, maar omdat zij zichzelf anders waren gaan opstellen.

Bijna al die mensen hadden problemen met het ontvangen van leiding.
Hun leidinggevende moest voortdurend aantonen dat hij het wel waard was om hen te leiden. Zijn beslissingen moesten wel helemaal perfect zijn. Ze wilden ze pas uitvoeren als ze het evolledig mee eens waren. Van veel dingen die hun leidinggevende deed, hadden zij bovendien het gevoel dat zij het veel beter zouden aanpakken als zij op zijn stoel zouden zitten. En, wat nog duidelijker aantoonde dat de leidinggevende niet deugde: zij zaten nota bene taken te doen die hij eigenlijk hoorde te doen !

Het is duidelijk: leiding ontvangen is net zo’n kunst is als leidinggeven.
En het valt te leren.
Want natuurlijk behandelt jouw leidinggevende je slecht als je voortdurend bezig bent aan de poten van zijn stoel te zagen!
Als je daar mee ophoudt en ‘gewoon’ je eigen plek binnen de organisatie inneemt, verandert de houding van je leidinggevende onmiddellijk. Het enige wat je ervoor hoeft te doen, is je te focussen op je eigen taken. En je leidinggevende te gaan zien als iemand die je kunt vragen om de dingen die jij nodig hebt om je taken uit te kunnen voeren.
Heb je controle nodig, vraag om controle.
Heb je complimenten nodig, vraag om complimenten.
Heb je structuur nodig, vraag om regelmatig overleg.
Heb je ruimte nodig, vraag erom.

Krijg je desondanks niet wat je nodig hebt én lukt het je niet om je leidinggevende te respecteren, dan rest er maar één ding: op zoek naar een andere functie onder een andere leidinggevende.

“Was sich liebt, das neckt sich”. ” You always hurt the one you love, the one you love the most” Of “wie het dichtste bij staat, krijgt rake klappen”. Mensen die dicht bij elkaar in de buurt zijn, hebben ook het meeste van elkaar te verduren.

Als je uit je humeur bent, reageer je jezelf in de regel niet af op de buurman, maar op je eigen partner. Hoewel we weten dat hij of zij het niet verdient, krijgt-ie toch de volle laag. Natuurlijk, als je even goed kijkt, valt er ook altijd wel wat te vinden om over te mopperen en lijkt het nog alsof je gelijk hebt ook.

Tegelijk hebben we allemaal het ideaal dat het met je eigen partner altijd leuk, gezellig en liefdevol zou moeten zijn. Dat je altijd graag samen bent en van elkaars aanwezigheid geniet.

Tegenstrijdige mechanismen die geregeld zorgen voor verwarring in relaties.

Hoe krijg je een vastgelopen relatie weer op de rit? onlangs ben ik geïnterviewd door de Viva over een time-out nemen in je relatie. De journaliste had een aantal stellen geïnterviewd die tijdelijk apart leefden. Het bleek nog niet eenvoudig om daarna het vertrouwen weer te herstellen.

Mijn advies is daarom: wacht niet tot je partner je echt je strot uit komt, neem regelmatig afstand van elkaar. Juist als jullie het heel goed hebben samen, is het belangrijk om er om te blijven denken dat je dingen doet zonder je partner.

Mini time-out
Dat kan betekenen dat je vriendschappen onderhoudt zonder je partner, sport of op een schilderclub gaat. Of zo nu en dan alleen een weekend weg gaat of op vakantie.
Een mini time-out is ook een effectieve manier om je grens aan te geven als je partner je als verbale boksbal gebruikt, zoals in het begin van dit stukje. Ga gewoon een blokje om, laat de hond uit of ga een vergeten boodschap halen. Soms raak je, juist als het vervelend is tussen jou en je partner ‘beklemd’. Dan wil je graag dat het weer goed komt, maar vergeet dat afstand nemen op dat moment het meest heilzame is dat je voor je relatie kunt doen.

In “The feeling good handbook” beschrijft de Amerikaanse psycholoog David D. Burns hoe het verstand het gevoel op een negatieve manier kan beïnvloeden. Volgens Burns valt elke irrationele en somber makende gedachte in één van de tien volgende categorieën:

1. Alles-of-niets denken: je ziet de dingen te zwart-wit. Als je niet perfect presteert zie je jezelf als een totale mislukking.
2. Overgeneralisatie: je ziet een enkele negatieve gebeurtenis als een oneindig patroon van mislukkingen.
3. Mentaal filter: je concentreert je zoveel op één enkel negatief detail dat je totale blik op de realiteit zwart kleurt, als een druppel inkt die een glas water donker maakt.
4. Diskwalificatie van het positieve: je verwerpt positieve ervaringen door te stellen dat ze om de een of andere reden “niet meetellen”.
5. Voorbarige conclusies: je interpreteert bepaalde zaken negatief terwijl er geen feiten zijn om je conclusie te ondersteunen, door:
a) Gedachten lezen: je concludeert dat iemand negatief op je reageert zonder te checken of het ook zo bedoeld is door diegene.
b) Waarzeggen: je voorspelt dat bepaalde zaken slecht zullen verlopen, en je bent overtuigd van het idee dat je voorspelling een onweerlegbaar feit is.
6. Uitvergroten of bagatelliseren: je vergroot het belang van zaken (zoals bijvoorbeeld jouw fouten of iemand anders zijn successen) of je maakt ze juist overdreven klein ( je eigen kwaliteiten of iemand anders zijn minder sterke punten).
7. Emotioneel redeneren: je neemt aan dat jouw negatieve emoties een afspiegeling zijn van de werkelijkheid. “Ik voel het, dus moet het waar zijn”.
8. “Moet”-uitspraken: je probeert jezelf te motiveren door in termen van “moeten” te denken. Alsof jij pas iets kunt wanneer je eerst geslagen en gestraft wordt. Het regelrecht gevolg van “moeten” is schuldgevoel. Als je jouw “moet”-uitspraken richt op anderen voel je boosheid, frustratie en wrok.
9. Hokjesdenken: dit is een extreme vorm van overgeneralisatie. In plaats van je eventuele fout te beschrijven, duw je jezelf in een hokje. “Ik ben een loser.” En als iemand anders zijn gedrag je niet bevalt duw je die persoon in een hokje: “Hij is een godvergeten hufter.” Dit soort uitlatingen gaat steevast gepaard met zeer gekleurde en emotioneel geladen taal.
10. Personalisatie: je ziet jezelf als de oorzaak van een negatieve gebeurtenis waar jij feitelijk niet verantwoordelijk voor was.
Bestel het Feeling good Handbook hier.