De ander heeft het niet gedaan
Ook de meest intelligente en zelfs spiritueel ontwikkelde mensen trappen erin. Ze denken dat als hun partner verandert, zij zich anders zullen gaan voelen.
Het allerbelangrijkste in mijn werk is dan ook ervoor te zorgen dat mensen de verantwoordelijkheid kunnen nemen om om te gaan met hun eigen gevoel.
Aandacht
Er zijn natuurlijk allerlei redenen waarom mensen hun aandacht liever niet richten op wat ze voelen. Zeker gevoelens van machteloosheid, afwijzing en diepe eenzaamheid zijn gevoelens waar je niet graag bij stil staat.
Ontreddering
Zodra ze zich aandienen, gaan de meeste mensen daarom rationaliseren: ze gaan er over nadenken hoe ze aan het gevoel komen en hoe ze er vanaf kunnen komen. Meestal is hun geliefde degene die iets deed waardoor zij weer in contact kwamen met hun (oude) pijn. Dus wordt de partner geanalyseerd en zijn onze pijlen er op gericht om hem/ haar te laten stoppen met het gedrag dat ons in staat van ontreddering brengt.
Averechts
Helaas heeft dit vaak zelfs een averechts effect. Om te beginnen neemt je gevoel van machteloosheid toe: je kunt de ander niet veranderen. Je gaat je ook niet veiliger of meer geaccepteerd voelen als je bezig bent met iemand anders veranderen.
Naar binnen
In mijn sessies ben ik daarom telkens opnieuw bezig om mensen uit het beschuldigen van de ander te halen en naar binnen te laten gaan. Wat hebben ze eigenlijk nodig op het moment dat ze aan de slag gaan met het analyseren van de ander?
Helder
Als je dat helder krijgen, kun je besluiten om niet langer van je partner te verwachten dat hij constant rekening houdt met jouw kwetsbaarheden. Je kunt zelf actief voorzien in je eigen bescherming. Niet door te vechten tegen wat je voelt, maar juist door dat te erkennen.
De ander heeft het niet gedaan
Negen op de tien keer heeft de ander het niet gedaan. En die ene keer kun je hem of haar dan op een volwassen manier aanspreken op zijn verantwoordelijkheid. Of je realiseren dat jij er verantwoordelijk voor bent om je eigen grenzen aan te geven.
Als ik met een vinger naar de ander wijs, wijs ik er met drie naar mezelf
Hallo Caroline,
Mooi stukje en heel erg waar! Ik zou zeggen: de ander heeft HET wel gedaan, maar HET is: jouw pijnplek aangeraakt en daardoor geopenbaard en geeft jou zo de kans daar eens te geen kijken en vooral ook te gaan voelen wat er daar aan de hand is.
Want stél dat je hem of haar wel zou kunnen veranderen?
Dan blijf je nog met die pijnplek zitten en voor je het weet, is de volgende persoon gearriveerd om je daar te kwetsen!
Pijnlijke plekken hebben aandacht, liefde en ruimte nodig, opdat ze kunnen ‘genezen’, dwz. beter bestand raken tegen het leven.
Daarom heeft ‘blaming the other’ totaal geen zin en gebeurt wat je om je heen (bij jezelf veel lastiger te zien helaas!) zo vaak ziet: bij een nieuwe partner gebeurt exact hetzelfde!!!
Kortom: een geweldig stukje, wat hopelijk veel mensen de ogen opent.
Dank je wel!
Jalada
Mooi Caroline. Heel helder opgeschreven.
“Iemand willen veranderen” komt in vele gedaanten. Bij vrouwen statistisch gezien vaker in de vorm van helpen en geven. “Help is the sunny side of control”, las ik laatst in “Als hij maar gelukkig is”. Bezig zijn met iemand anders leid je af van het kijken naar je eigen behoeften. Tot het niet meer lukt.
Hoewel iemand anders beschuldigen nooit de oplossing kan zijn, is het soms wel even lekker als het mág van jezelf. Even de jakhals in jezelf loslaten. (http://www.swpbook.com/944) Dat kan de druk van de ketel halen. Als je dan vervolgens (samen) hartelijk kunt lachen om het uit je slof schieten, dan schept dat een vruchtbare voedingsbodem om verder te kijken.
Mooi Caroline!
Pracht valkuil, de schuld bij een ander zoeken
Terwijl de ander hooguit jouw wonden (trauma’s) aanraakt via woorden of daden: het blijven de jouwe (dank Jalada!)
Geef altijd aandacht aan je gevoelens, ongeacht welke ze zijn. Verwaarlozing van gevoelens leidt er alleen maar toe dat ze groter worden
En daarnaast kun je de ander niet veranderen: dat ligt buiten je macht. Als je niet tevreden bent met je partner, verander dan van perceptie, of van partner.
Ik kan er zo van overtuigd zijn. Dat het niet aan mij ligt. Dan komt meestal ‘het zal wel weer aan mij liggen’. En daarna ‘sorry, ik doe het weer’.
Het blijft erg lastig.