Heej, ik herken je verhaal de kenau en het watje ook echt heel erg in mijn ‘relatie’ (eigenlijk nooit echt geweest) met een jongen. Maar ik voel me nou ineens heel schuldig..heb ik het nou echt allemaal gedaan? Is het nou mijn fout? Komt het nou door mij dat we altijd ruzie hebben, of had hij er inderdaad gewoon moeten zijn? Die vragen zijn natuurlijk niks zonder het verhaal. Ik ben eind 2009 zwanger geworden van een jongen (niet helemaal gewilde seks), in december een miskraam gehad (hij wilde dat, ik was in paniek en ging in zijn besluit maar mee) en in begin mei een bevalling gehad van een dood kind. Ja het was dus een tweeling!!! Hij is nooit meegeweest..en ik zit al een half jaar tegen hem te zeggen dat hij langs moet komen, dat hij naar het ziekenhuis moet, dat hij me met troosten/steunen noem maar op. Het enige wat ik krijg is smsjes. Is het nou echt allemaal mijn schuld???
Antwoord
Nee, het is niet allemaal jouw schuld. Hij is er net zo goed verantwoordelijk voor als jij dat jij zwanger bent geworden. Misschien nog wel meer, want ik lees dat je het niet helemaal wilde.
Het is bijzonder frustrerend en oneerlijk dat hij jou er alleen voor heeft laten staan.
Aangezien sommige mensen echt niet in staat zijn om hun eigen verantwoordelijkheid te dragen, helpt het jou ook niet om je daar mee bezig te houden.
Wat ik je kan aanraden, is een keer bij een goede opsteller een familieopstelling te doen over de relatie en het dode kind, zodat jij het voor jezelf kunt afsluiten.
Soms doe je volledig terecht een beroep op de support van je partner en krijg je toch niet wat je nodig hebt. Dat is zwaar om te dragen. Je maakt het onnodig zwaar als je ook nog eens jezelf de schuld ervan geeft dat de ander het laat afweten. Jij hebt jouw verantwoordelijkheid en hij de zijne.
