Categorie: EHBR

Aanpassen of elkaar vrijlaten?

dinsdag, 1 februari 2011

Voor mijn boek Eerste Hulp bij Relatieongelukken, kunnen mensen hun relatievragen bij me neerleggen. Vandaag behandel ik een vraag over elkaar accepteren of je aan elkaar aanpassen

Vraag:

Een vraag over een relatie: Wat is prettiger voor je relatie op de lange termijn?:
1. elkaar volkomen vrij laten en de irritante dingen van de partner accepteren, bv roken, op dieren geteste verzorgingsprodukten kopen, (vanuit mij) het laten slingeren van spullen, het laten oplopen van de afwas,sneller dan de toegestane snelheid in de auto rijden (vanuit hem), en nog veel meer dingen van beide die ik niet op ga noemen. zodat je je volkomen vrij kan voelen en beide partners kunnen doen en laten wat ze willen.
2. Afspraken over alles maken, zodat beide partners werken aan een relatie waar ieder zich goed in voelt, ook al betekent dat je dingen die je wel leuk vind moet laten en dingen die je niet leuk vind moet doen om de relatie leuk te maken voor elkaar.

Het staat zo haaks op elkaar en voor beide valt veel te zeggen. Wij komen er niet uit en zouden graag een derde mening horen. Thanx.

Antwoord

Het gaat er juist in iedere relatie om de balans te vinden tussen waarin je de ander vrijlaat en waarin je de ander vraagt zich aan te passen. Het zou wat zijn als je moest kiezen tussen de ene (alles van elkaar toestaan) of de andere aanpak (alles van elkaar verbieden).

In een relatie ontdek je telkens opnieuw je grenzen. Zo kunnen mensen het roken van hun partner jarenlang in huis tolereren, op een gegeven moment eisen dat er buiten gerookt wordt en op een ander moment niet meer zoenen met hun partner omdat ze het teveel vinden stinken.

Grenzen veranderen. Net als de wil van de ander om rekening te houden met de wensen en verlangens en grenzen van zijn/haar partner. Kortom: op de lange duur is het belangrijkste wat je beiden te doen hebt: heel nauwkeurig voelen waar je grenzen liggen en daarop steeds in beweging blijven.

geen reacties »

Wat is goed voor mij?

woensdag, 14 juli 2010

Voor mijn nieuwe boek Eerste Hulp Bij Relatieongelukken, heb ik een speciale website geopend waarop mensen vragen kunnen stellen. Deze week de vraag van iemand met een tweede relatie: de vrouw van mijn partner dreigt met echtscheiding, wat is goed voor mij?

Vraag:
Ik heb al 8 jaar een relatie met een getrouwde man. Mijn partner is op de hoogte en staat open voor deze tweede liefde. Hij gunt me dit. De vrouw van mijn vriend keurt zijn liefde voor mij af en wil dat hij zijn relatie met mij verbreekt. Hij wil dit niet maar belooft regelmatig onder dreiging met scheiding aan zijn vrouw dit te doen. Tevergeefs tot nu toe. Ik hou met heel mijn hart van mijn vriend en wil hem voor geen goud kwijt. Wat is goed voor mij in deze situatie?

Antwoord:
Wat maakt dat je na acht jaar op dit moment deze vraag stelt?
Ben je bang dat je vriend nu, na al die jaren toch voor zijn vrouw gaat kiezen?
Of heb je last van je geweten?
In feite wordt jullie ‘buitenechtelijke relatie’ met tegenzin door de vrouw van je vriend getolereerd.
Ze dreigt met scheiden, maar doet het niet. Blijkbaar wil ze uiteindelijk die ultieme conclusie niet verbinden aan het gedrag van jouw vriend en weet hij dat ook.
Hij weet hoe zij zich voelt en dat is voor hem geen reden om met jou te stoppen. Jij weet hoe zij zich voelt en dat is voor jou geen reden om met hem te stoppen. Er zijn vast mensen die daar een moreel oordeel over hebben. Ik voel dat zelf op dit moment niet. Ik ga je dus niet adviseren over stoppen of doorgaan met deze relatie.
Het enige zinvolle wat ik kan bedenken, is dat jij de vrouw van je vriend bedankt voor het feit dat je al die jaren een deel van zijn tijd, liefde, aandacht en genegenheid krijgt. Je kunt dat in eerste instantie gewoon in je zelf doen, dus zonder dat zij erbij hoeft te zijn.
Ontdek wat er met jou gebeurt als je haar vanuit je hart bedankt voor de fijne tijden die jij met haar man beleeft.
Ik denk dat het je goed zal doen.

2 reacties »

Is het allemaal mijn schuld, of had hij er moeten zijn?

vrijdag, 2 juli 2010

Voor mijn nieuwe boek Eerste Hulp Bij Relatieongelukken, heb ik een speciale website geopend waarop mensen vragen kunnen stellen. Ik zal de vragen hier op mijn blog beantwoorden.

Vraag
Heej, ik herken je verhaal de kenau en het watje ook echt heel erg in mijn ‘relatie’ (eigenlijk nooit echt geweest) met een jongen. Maar ik voel me nou ineens heel schuldig..heb ik het nou echt allemaal gedaan? Is het nou mijn fout? Komt het nou door mij dat we altijd ruzie hebben, of had hij er inderdaad gewoon moeten zijn? Die vragen zijn natuurlijk niks zonder het verhaal. Ik ben eind 2009 zwanger geworden van een jongen (niet helemaal gewilde seks), in december een miskraam gehad (hij wilde dat, ik was in paniek en ging in zijn besluit maar mee) en in begin mei een bevalling gehad van een dood kind. Ja het was dus een tweeling!!! Hij is nooit meegeweest..en ik zit al een half jaar tegen hem te zeggen dat hij langs moet komen, dat hij naar het ziekenhuis moet, dat hij me met troosten/steunen noem maar op. Het enige wat ik krijg is smsjes. Is het nou echt allemaal mijn schuld???

Antwoord
Nee, het is niet allemaal jouw schuld. Hij is er net zo goed verantwoordelijk voor als jij dat jij zwanger bent geworden. Misschien nog wel meer, want ik lees dat je het niet helemaal wilde.
Het is bijzonder frustrerend en oneerlijk dat hij jou er alleen voor heeft laten staan.
Aangezien sommige mensen echt niet in staat zijn om hun eigen verantwoordelijkheid te dragen, helpt het jou ook niet om je daar mee bezig te houden.
Wat ik je kan aanraden, is een keer bij een goede opsteller een familieopstelling te doen over de relatie en het dode kind, zodat jij het voor jezelf kunt afsluiten.

Soms doe je volledig terecht een beroep op de support van je partner en krijg je toch niet wat je nodig hebt. Dat is zwaar om te dragen. Je maakt het onnodig zwaar als je ook nog eens jezelf de schuld ervan geeft dat de ander het laat afweten. Jij hebt jouw verantwoordelijkheid en hij de zijne.

geen reacties »

Is samenwonen verstandig?

dinsdag, 29 juni 2010

Voor mijn nieuwe boek Eerste Hulp Bij Relatieongelukken, heb ik een speciale website geopend waarop mensen vragen kunnen stellen. Ik zal de vragen hier op mijn blog beantwoorden.

Vraag:
Is het verstandig om met iemand te gaan samenwonen die af en toe stoom moet afblazen op zijn eigen plek omdat het te heet word onder zijn voeten?
Wij hebben allebei een huwelijk van 12 jr achter de rug en nu een relatie van 2 jr.

Antwoord:
Of het echt verstandig is, kan ik natuurlijk niet zomaar zeggen. Daarvoor zou ik jullie toch echt eerst moeten zien.

Het zou in ieder geval wel onverstandig zijn als jullie gingen samenwonen zonder elkaar de ruimte te geven om af en toe even los van elkaar stoom af te blazen.

Hoge eisen
Wij stellen in relaties vaak hele hoge eisen aan elkaar. Zoals dat we het prettig moeten vinden om iedere dag samen te zijn, of heel veel dingen samen te doen.

Helderheid
Het scheppen van een mogelijkheid om af en toe op jezelf te zijn, om met je eigen gevoelens in het reine te komen, kan in mijn ogen relaties redden.
Ik zie nu relatie stuklopen doordat mensen gevoelsmatig te dicht op elkaars lip zitten. In intieme relaties kunnen mensen gaan denken dat hun gevoelens echt met de ander te maken hebben. Door even op jezelf te zijn en je echt met jezelf bezig te houden, kun je helderheid krijgen op wat jij voelt, los van je partner.

Wat gebeurt er met jou?
De vraag die jij aan jezelf kunt stellen, is wat er met jou gebeurt op het moment dat hij even weg is. Word je er onzeker van, bang dat hij niet meer terugkomt? Ga jij erdoor twijfelen aan jullie relatie?

Afstand
Eigenlijk ben ik ervoor dat mensen ervoor zorgen dat ze met enige regelmaat afstand van elkaar kunnen nemen. En dat ze elkaar helpen om dat tijdig te doen. Dus als jij ziet dat het hem te heet onder de voeten wordt als jullie samenwonen, kun je hem tijdig voorstellen om even een blokje om te gaan.

Wandeling
Soms is een kleine wandeling in de frisse buitenlucht al genoeg om even tot jezelf te komen en een helder perspectief te krijgen.

Zelf een vraag
Heb je zelf een relatievraag? Stel hem op Eerste Hulp Bij Relatieongelukken.

2 reacties »

Wil je partner niet samenwonen? Ga de discussie over bindingsangst niet aan

woensdag, 9 juni 2010

Voor mijn nieuwe boek Eerste Hulp Bij Relatieongelukken, heb ik een speciale website geopend waarop mensen vragen kunnen stellen. Ik zal de vragen hier op mijn blog beantwoorden.

Vraag
Zeggen dat je veel van de ander houdt, maar niet willen/kunnen/durven samenwonen, hoe valt dit te rijmen? Het antwoord is al gegeven inmiddels, denk ik?!
“Er wordt dus óók hier nog iets “teruggehouden” in de relatie”. “Ze kiezen net niet helemaal voor elkaar”.

Antwoord:
Wil jij samenwonen, maar je partner niet? Dat is een vraagstuk waarbij je makkelijk in de loopgraven kunt belanden en de ander kunt gaan beschuldigen van bindingsangst.
Als het werkelijk je doel is om de ander zo ver te krijgen dat hij of zij zijn angsten overwint, zijn verlangen naar vrijheid een beetje tempert en zich echt aan je bindt, dan is een andere strategie noodzakelijk.
(meer…)

5 reacties »

Eerste Hulp Bij Relatieongelukken (EHBR)

vrijdag, 28 mei 2010

De titel van mijn boek is: Eerste Hulp Bij Relatieongelukken. Het verschijnt in februari 2011 bij uitgeverij Scriptum.

Met dit boek wil ik mensen helpen om kleine en grotere relatieongelukken op te lossen. Eerste Hulp Bij Relatieongelukken (EHBR) biedt daarvoor theorie én praktijk. Herkenbare voorbeelden van relatieproblemen indeze tijd waarin in veel gezinnen man en vrouw werk en zorg combineren. Ik help je een focus te kiezen die verhelderend is en grip te krijgen op jezelf en je eigen gedrag. Door in eerste instantie de aandacht op jezelf te richten en pas in tweede instantie op je relatie, is het mogelijk om uit allerlei nare patronen te breken.

Op de site Eerste Hulp Bij Relatieongelukken bied ik jou de mogelijkheid om (anoniem) vragen over je relatie aan me voor te leggen, zodat ik hier summier en in mijn boek uitgebreid antwoorden kan geven.

geen reacties »

QRC