De laatste tijd kom ik ze steeds vaker tegen: mannen en vrouwen die verstrikt zitten in een zelfde type van verwijdering: dat van de Kenau en het Watje. De vrouw is verhard en loopt op haar man te katten, de man probeert haar te plezieren, maar slaagt daar niet in, raakt dan moedeloos en komt soms nauwelijks nog van de bank.

Duidelijker
Vrouwen laten tegenwoordig een stuk duidelijker merken wat ze willen. Ze willen ook heel erg veel: een loopbaan, moederschap, vriendschap, leuke vrienden en vriendinnen, sport, cultuur en een goed seksleven. En pakt het niet zo uit als ze verwacht hadden, dan proberen ze daar op een eisende en dwingende manier verandering in te brengen. Ze gaan hun onderhandelingen overigens niet in vanuit een sterk gevoel van eigenwaarde en vertrouwen in een gelijkwaardige afloop. Nee, ze gaan het gevecht aan als een ware kenau.

Eisen
De Kenau kan namelijk alleen maar eisen.
Het Watje kan alleen maar nog meer afstand nemen, zich slaafs inspannen om zijn vrouw te plezieren en bijna veranderen in een kind of ondergeschikte, die alleen maar iets doet als het hem verteld wordt.
In de ultieme watjes-rol laten mannen alle beslissingen die ze ingewikkeld vinden, over aan vrouwen. Ze nemen geen gelijke verantwoordelijkheid voor het goed lopen van hun huwelijk, de opvoeding en de huishouding, nee, ze doen pas wat als hun vrouw ze daartoe opdracht geeft. Ze verweken.

Lijstjes
Vervolgens gaat hun vrouw ze met lijstjes achterna zitten. De enige manier om dan een beetje macht terug te krijgen, is protesteren en uitstellen of beloftes doen en ze niet nakomen.
Als een man de lijstjes niet samen met zijn vrouw maakt, komt hij in een achterstandspositie. Zij krijgt de leidende rol en er is geen sprake meer van gelijkwaardigheid.

Verhard
Ondertussen is de vrouw verder verhard en kan ze ook de welgemeende liefde van de man nog maar nauwelijks binnenlaten. Hij zoekt misschien ook nog maar nauwelijks toenadering. Maar als hij het doet, bestaat de kans dat zij hem afwijst. Ze voelt zich miskend. En ze kan zijn inspanningen ook niet meer goed waarnemen, laat staan waarderen.

Gevoed
Zij wordt niet langer gevoed door het mannelijke, hij niet door het vrouwelijke. Er is geen plek meer waar zij kan ontspannen, alles hangt van haar af, zij moet namelijk ook zijn lijstjes in de gaten houden, want hij heeft de verantwoordelijkheid uit handen laten vallen. Doordat ze niet kan steunen, verliest ze de verbinding met het ontvankelijke, de essentie van haar vrouwelijkheid. Ze kettert verder en ze is bovendien nu zo ontevreden, dat wat hij ook doet, ze altijd met kritiek komt.

Verwijderd
En zo raken de Kenau en het Watje steeds verder van elkaar verwijderd.
Beiden ontevreden, beiden de ander daarvan beschuldigend (al praat de vrouw meer dan de man, dus waarschijnlijk zal ze ook net wat meer beschuldigen).

Patroon
De makkelijkste manier om patronen te versterken, is door de ander de schuld te geven van wat er gebeurt. In plaats van elkaar te helpen om er uit te stappen, versterken we juist het negatieve gedragspatroon. Waarop de ander weer verder doorschiet, tot beide partners op een gegeven moment bijna een karikatuur vanzichzelf zijn geworden.

Oplossing
Het is aan twee kanten mogelijk om uit het patroon te stappen. De oplossing is: zien wat je eigen aandeel is in deze dynamiek en je focussen op wat jij kunt doen om eruit te stappen.

Voor de vrouw
Voor de vrouw betekent er uit stappen, dat ze de controle leert loslaten. Dat ze zich meer gaat overgeven, dat ze durft te vertrouwen. Oefen in ontvankelijkheid.

Voor de man
Voor de man betekent het dat hij gaat staan op zijn eigen plek in het gezin. Dat hij meer beslissingen gaat nemen, meer verantwoordelijkheid gaat dragen. Tot zijn verrassing zal hij dan merken dat hij zich sterker gaat voelen.